Skip to content

Służba Ochrony Dzieci

  • Niektórzy rodzice potrzebują krótko- lub długoterminowego wsparcia. Niektóre dzieci są zaniedbywane lub żyją w warunkach zagrażających ich bezpieczeństwu i zdrowiu.
  • Każdy samorząd zapewnia ochronę dzieci mieszkańców.
  • Rolą służby ochrony dzieci jest wsparcie rodzin w celu pomocy dzieciom, niezależnie od ich pochodzenia lub narodowości.
  • Służba ochrony dzieci stara się zajmować każdym przypadkiem we współpracy z rodzicami i opiekunami prawnymi dziecka.
  • Jest to zgodne z islandzkim prawem dotyczącym ochrony dzieci wg konwencji ONZ o prawach dziecka.
  • Rządowy Urząd Ochrony Dzieci (Barnaverndarstofa) monitoruje służbę ochrony dzieci w Islandii. www.bvs.is


Służba ochrony dzieci – działania

  • Działania mogą polegać na doradztwie i informowaniu, nawet w domu lub jako pomoc w uczestnictwu dziecka w aktywnościach rozrywkowych lub innych.
  • Czasami dzieci są co miesiąc przekazywane rodzinie pomocniczej lub oddawane w dłuższą opiekę zastępczą. Niektóre dzieci przyjmowane są na dłuższy czas przez rodziny zastępcze.
  • Służba ochrony dzieci może umieścić dziecko poza domem na dwa miesiące. Dłuższy okres musi zostać rozpatrzony przez sąd, tj. sąd okręgowy, a czasami sąd apelacyjny Landsréttur.

Przemoc oraz zaniedbania wobec dzieci

  • Przemoc i zaniedbania mogą mieć poważny negatywny wpływ na rozwój dziecka.
  • Dziecko żyjące w dużym strachu i wśród przemocy może być w przyszłości bardziej wrażliwe.
  • Zaniedbywanie dziecka obejmuje też sytuację, w której matka naraża życie nienarodzonego dziecka.
  • Zarówno inni obywatele, jak i organizacje publiczne mają obowiązek powiadomienia służby ochrony dzieci, jeśli uważają, że dziecko:
    • żyje w niedostatecznych warunkach,
    • jest ofiarą przemocy lub innych negatywnych zachowań,
    • poważnie naraża swoje zdrowie i rozwój.
  • Fizyczne zaniedbanie dotyczy czynników takich jak brak jedzenia, niewłaściwy ubiór niedostosowany do pogody i pory roku, brak higieny i niewystarczające warunki mieszkalne. Obejmuje to też brak wizyt u lekarza i dentysty oraz brak stymulacji rozwoju ruchowego.
  • Zaniedbaniem w zakresie opieki i nadzoru jest np. pozostawienie dziecka w domu na dłuższy czas, gdy jego wiek na to nie pozwala. Jest to też przebywanie dziecka poza domem poza dozwolonymi godzinami. Dotyczy to też sytuacji, w których dziecko nie jest chronione lub jest zagrożone ze względu na brak możliwości zapewnienia opieki przez rodzica, np. z powodu alkoholu lub narkotyków.
  • Zaniedbanie w zakresie edukacji oznacza na przykład brak monitorowania obecności dziecka w szkole i wykonywania przez nie zadań domowych. Dotyczy to również ignorowania informacji szkoły na temat specjalnych potrzeb dziecka. (Wsparcie w wykonywaniu zadań domowych oferują szkoły i organizacje takie, jak Czerwony Krzyż i Armia Zbawienia)
  • Zaniedbanie emocjonalne to brak wsparcia emocjonalnego, bezpieczeństwa, uwagi i zaangażowania. Obejmuje to również niezapewnianie dyscypliny i granic w wychowaniu dziecka.
  • Zaniedbanie zawodowe i społeczne odnosi się do braku zasobów w szkole lub służb społecznych i opieki zdrowotnej, wyrównujących warunki i poprawiających warunki mieszkańców. Jest to również niereagowanie na zgłoszenia zaniedbania lub przemocy.

Przemoc wobec dzieci 

  • Wszelkie kary psychologiczne lub fizyczne uznawane są za przemoc, a ich stosowanie podlega karze więzienia.
  • Wszelka przemoc w domu, w którym mieszkają dzieci, uznawana jest za przemoc wobec dzieci.
  • Przemoc ma różne formy, a klapsy, uderzanie dzieci ręką lub paskiem, popychanie ich lub potrząsanie nimi i używanie wobec nich dłoni oraz innych obiektów jest uznawane za przemoc fizyczną.
  • Wszelki rodzaj upokorzenia, poniżenia, krzyku i gróźb uznawany jest za przemoc psychologiczną.
  • Wpływ stosowania przemocy wobec dzieci opisano w dokumencie Let'sTalk AboutViolence (Tölum um ofbeldi)
  • www.youtube.com/watch?v=WrXnAtUPmMw&feature=youtu.be
  • www.kvennaathvarf.is

Służba ochrony dzieci – zgłoszenia

  • Służba ochrony dzieci często zaczyna działanie, gdy otrzyma informacje od rodziców lub dziecka.
  • Występują też zgłoszenia ze strony szkoły, przedszkola, szpitala, ośrodków zdrowia, policji, sąsiadów lub innych osób przejętych sytuacją dziecka.
  • Zgłoszenia można przesyłać anonimowo: elektronicznie oraz telefonicznie.
  • Osoby pracujące w sektorze publicznym mają obowiązek powiadomić służby o wszelkich podejrzeniach niewłaściwego zachowania. Tego typu powiadomienia nie są anonimowe.
  • Wszystkie zgłoszenia są badane. Po zapoznaniu się ze sprawą jest ona zamykana lub przekazywane są sugestie mające na celu pomoc rodzinie i dziecku.
  • Elektroniczne zgłoszenie można przesłać pod tym adresem: www.bvs.is/almenningur/barnaverndarnefndir.

Służba ochrony dzieci – pozostałe informacje

  • Głównym celem pracy służby ochrony dzieci w Islandii jest zapewnienie dobrej sytuacji dzieci, szczególnie poprzez zapewnienie rodzinom dobrych warunków do życia.
  • Dzieci nie mogą straszyć rodziców służbą ochrony dzieci ani wymagać przyzwolenia na rzeczy, z którymi nie zgadzają się rodzice, lub rezygnowania z normalnej dyscypliny i ograniczeń podczas wychowania.
  • Na stronie miasta Reykjavík znajduje się przydatny dokument na temat dzieci w kilku językach: www.reykjavik.is/sites/default/files/ymis_skjol/skjol_utgefid_efni/vid_og_bornin_okkar_2018_is_en_baeklingur.pdf

Małżeństwo: Prawa i obowiązki – kilka kwestii z aktu małżeństwa

  • Każda osoba, która ukończyła 18. rok życia, może wziąć ślub.
  • Nikt nie może zostać zmuszony do wzięcia ślubu.
  • Małżonkowie mają równe prawa i obowiązki wobec siebie nawzajem oraz swoich dzieci.
  • Małżonkowie powinni wychowywać dzieci wspólnie i dzielić się obowiązkami i wydatkami domowymi, a także wsparciem rodziny.
  • Małżonkowie mają wspólne finanse. Małżonkowie mają obowiązek informowania się wzajemnie o stanie swoich finansów.
  • Zasoby małżeństwa są wspólne. Partnerzy mogą mieć prywatne zasoby, lecz w tym celu konieczne jest zawarcie tzw. umowy przedślubneji zarejestrowanie jej w biurze komisarza regionalnego.
  • Ślubu może udzielić ksiądz i przewodniczący organizacji religijnej, komisarz regionalny lub ich przedstawiciel lub państwowy urzędnik (na przykład w Siðmennt).
Can we improve the content on the site?